„Emigracja kobiet oznacza nie tylko utratę pracowników, ale i powstanie luki w zakresie wypełniania przez kobiety nieodpłatnych zadań opiekuńczo - pielęgnacyjnych w rodzinach wobec dzieci oraz osób starszych, co stanowi gwarancję równowagi społecznej” pisze profesor Angela Coyle w najnowszej publikacji Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju opracowanego wspólnie z London School of Economics Development and Transition.

Już w tej chwili w Polsce zaczyna brakować pielęgniarek i nauczycielek. Są to najbardziej sfeminizowane, a zarazem najgorzej opłacane grupy zawodowe, trudno więc się dziwić, że Polki – nauczycielki czy pielęgniarki - szukają swojej szansy na lepsze życie za granicą. Wyjeżdżają do Irlandii, Anglii czy Szwecji, a tymczasem w Polsce na tysiąc mieszkańców przypada obecnie tylko pięć pielęgniarek – pisze dziennik Polska.

Bez należytej opieki pozostają także dzieci i rodzice kobiet, które wyemigrowały „za chlebem”: dziadkowie opiekują się wprawdzie wnukami, ale już wkrótce oni sami także będą wymagać stałej opieki. Polskie społeczeństwo – podobnie jak europejskie - szybko się starzeje, a nasze opiekunki, zamiast swoimi rodakami opiekują się seniorami w Niemczech czy Anglii.

Według UNDP problem ten można rozwiązać poprzez zapewnienie równowagi zatrudnienia w sektorze publicznym, w którym pracują głównie kobiety i w sektorze prywatnym, który - według profesor Coyle - ,,cechuje stosowanie jawnej dyskryminacji w zatrudnieniu”. A kobiety, które znajdą w Polsce pracę (i godziwe zarobki!), będą mogły w pełni wywiązać się ze swoich życiowych ról: pracownika, córki i matki.